Gdy pierwszy wykres mówi nam, że zasięg pokrywy śnieżnej północnej półkuli jest poniżej dolnej normy to wykres drugi mówi nam, że ilość wody uwięzionej w śniegu jest znacznie ponad normą i idzie na rekord. Z tych dwóch liczb wnioskujemy, że grubość pokrywy śnieżnej w dalekiej Arktyce i w górach jest znacznie większa niż w przeszłości, a szanse na jej całkowite stopienie latem małe.
Fizyka kwantowa jest z ludzkiego punktu widzenia nielogiczna i często niepojmowalna. Czarne dziury to takie obiekty, które z powodu skrajnie dużej koncentracji masy, a co za tym idzie, niewyobrażalnie wielkiej grawitacji wciągają wszystko, a mimo to i tak czarna dziura nie rośnie, tylko się zaciska w sobie coraz bardziej.
Zwykle dynamiczny marzec rozpostarł nad Europą stabilny wyż co gwarantuje piękną pogodę w najbliższych dniach. Gdy u nas tak uroczo za horyzontem odbywa się jedno z ekstremalnych przedstawień przyrody. W skandynawskie fiordy uderzają blisko 10 metrowe fale, a 6 metrowe są normą na Atlantyku, gdzie odbywa się bardzo nasilony ruch statków handlowych.
“Zimniej, czyli cieplej”, taki angielski żart. Jak już pisałem wiele razy nasze obserwacje pogody często wskazują na Wyspy Brytyjskie, gdzie ostatnie lato było chłodne, a ostatniej zimy na ciepłych nizinach Walii i Anglii przez wiele dni zalegał śnieg. Same opady nie są zaskoczeniem, ale brak nagłej odwilży dzięki ciepłym wiatrom znad oceanu przykuł moją uwagę.
Marcowe przymrozki w Anglii i Walii przez kilka nocy z rzędu to kolejny sygnał o możliwej zmianie klimatu na północnym Atlantyku. Śnieg pojawił się tam już w listopadzie, a potem leżał przez tydzień, w styczniu. Pamiętam Anglię z lat 90-tych, mały opad śniegu skutkował zamknięciem szkół. Wyspy Brytyjskie leżą na środku trasy ciepłego Prądu Zatokowego, który kształtuje klimat Europy.